اخبار

میهمانان کوچک حرم امام رضا(ع)، نایب‌الزیاره‌ شهدای دانش آموز میناب

به گزارش پایگاه خبری رضوی، مشهد، این روزها عطری دل‌نشین‌تر از همیشه دارد؛ عطر نیابت. ۱۶۸ دانش‌آموز مشهدی، دختر و پسر، با روپوش‌های مدرسه و چشمانی که دنیایی پرسش در آن موج می‌زند، قدم به صحن و سرای امام مهربانی‌ها گذاشته‌اند. اما امروز، خبری از شیطنت‌های کودکانه و دویدن‌های بی‌خیال ..

میهمانان کوچک حرم امام رضا(ع)، نایب‌الزیاره‌ شهدای دانش آموز میناب

به گزارش پایگاه خبری رضوی، مشهد، این روزها عطری دل‌نشین‌تر از همیشه دارد؛ عطر نیابت. ۱۶۸ دانش‌آموز مشهدی، دختر و پسر، با روپوش‌های مدرسه و چشمانی که دنیایی پرسش در آن موج می‌زند، قدم به صحن و سرای امام مهربانی‌ها گذاشته‌اند. اما امروز، خبری از شیطنت‌های کودکانه و دویدن‌های بی‌خیال بر سنگ‌فرش‌های حرم نیست. این کودکان، امروز در جایگاهی دیگر ایستاده‌اند.

 

هر کدام در دست، قابی در بر دارند که چهره‌ هم‌سن و سالانشان، ۱۶۸ شهید دانش‌آموز مدرسه‌ شجره‌ طیبه‌ میناب، در آن می‌درخشد. خط شهادت، دور قاب‌ها کشیده شده است.

 

در صفوفی منظم، درست مانند صفوف مدرسه، ایستاده‌اند. قامت‌های کوچکشان، استوار و آرام، چون سروی در باد. هر کودک، نیابت زیارت یکی از آن فرشتگان آسمانی میناب را بر دوش گرفته؛ نیابتی به وسعت حرم، به سنگینی یک عمر.

 

به سراغ یکی از دختربچه‌ها می‌روم. فاطمه نام دارد. روپوش مدرسه‌اش بر تن. وقتی می‌پرسم: «برای چه به حرم آمده‌ای؟»، با لحنی کودکانه اما محکم پاسخ می‌دهد: «آمدم سلام دوست‌های شهیدم در میناب را به امام رضا (ع) برسانم.»

 

اشک در چشمانم حلقه می‌زند. پیش از آنکه بتوانم پاسخی دهم، پسربچه‌ای با قامتی کوتاه اما نگاهی جدی، از پشت سر می‌گوید: «می‌خواهم راه شهدا را ادامه دهم. وقتی بزرگ شدم، جلوی دشمنانم بایستم.»در عمق نگاهش، صداقت و عزمی راسخ می‌بینم. درک می‌کنم که این کودکان، حقیقتی را دریافته‌اند که گاه سال‌ها طول می‌کشد تا بزرگان بفهمند.

 

زائران حرم، امشب با نگاهی متفاوت، صف کوچک اما پرشکوه این کودکان را نظاره می‌کنند. پیرمردی با ریش سفید، اشک می‌ریزد. زنی چادر نمازش را بر سینه می‌فشارد.

 

آنچه امروز در حرم امام رضا (ع) جریان دارد، صرفاً یک زیارت نیست. اینجا ۱۶۸ کودک مشهدی، امانتی گران‌بها را بر دوش گرفته‌اند. آمده‌اند تا در مقام نیابت، همان‌گونه که بزرگان به نیابت از دیگران زیارت می‌کنند، این بار کودکان به نیابت از ۱۶۸ شهید مدرسه‌ شجره‌ طیبه‌ میناب، در این بارگاه ملکوتی حضور یابند.

 

کودک دیگری فریاد می‌زند: «امام رضاجان! این‌ها را تنها نگذار. به دوستانم بگو دلم برایشان تنگ شده…»

 

اذان از گلدسته‌ها به گوش می‌رسد. کودکان سجاده‌های کوچکشان را پهن می‌کنند. رو به قبله قامت خم می‌کنند؛ نه به اندازه‌ یک بزرگسال، بلکه به وسعت یک آسمان.

 

امشب، حرم مطهر، شاهد زیارت کودکانی است از طرف یاران آسمانی‌شان. ۱۶۸ شمع کوچک روشن، به نیابت از ۱۶۸ شمعی که در میناب خاموش شدند.

 

خدا را شاکریم که هنوز در این سرزمین، کودکانی هستند که رسم زیارت و گرامیداشت یاد شهدا را می‌دانند.

اشتراک گذاری :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *